دل نوشته هام

iadiazdel — Fri, 01 Sep 2006 09:21:13 GMT

جهان همه سرمست شد از آمدنت ای گل بهاری

جهان همه ز بویت ای گل خوش بو شد

دل جهانیان ربوده شد از نگاهت

پروانه ها سوختند از آتش غمت

ابر آسمان از شوق آمدنت گل باران شد

فرشتگان می خوانند سرود آمدنت

دشت ها همه پر گل شدند

آبها همه خروشانند از شعف

تو آن گلی که در بیابان دل های غم دیده روییده

تو آن سپیده بارانی

تو آن روز روشن که شب ظلمت ندیده

تو آن بهار جاودانی

از آمدنت چهره غم رفت

از آمدنت دیو سیاه ظلمت نیز رفت

کاش بمانی همیشه ای جاودانه بهار من ای آرزوی دل

ای همیشه شکوفه باران دل تو خواستنی ترین خواسته برای دل عاشقانی

تو خود طراوتی ای جاودانه بهار من

ای عشق من 85/1/28

iadiazdel — Fri, 18 Aug 2006 17:31:16 GMT

میخوام امروز براتون از غم کسی بگم که تو زندگیش جز طعمع تلخ بیچارگی

طعم دیگه ای نچشیده میخوام از زنی براتون بگم که چشم امیدشو فقط

بسته به خدا چون کسی نیست که دیگه بتونه کمکش کنه بله درست

متوجه شدین اون مریضه سرطان تمام وجودشو گرفته امشب خیلی با

خدای خودم حرف زدم شایدم دعوا کردم نمیدونم آخه چرا چرا چه مصلحتی

توی این کار بود به خدا زنی رو به پاکی این زن ندیدیم دیگه نمیدونم باید چی

بگم گفتنی ها زیادن اما از گفتنشون عاجزم چند وقط دیگه باید عمل بشه برام دعا کنید و براش دعا کنید

نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم کنده کنم آخه تنهام

رفتي مونده يادگاريات

مرغ عشق مونده بي قراريات آخه تنهام

روزگار من ديگه به پاي اون تباه شده

رنگ عشق ما ديگه تيره شده سياه شده

ديگه تا آخره عمر تنهاي تنها مي مونم

اون که ياره من بوده رفته و بي وفا شده

يک روز مياد دلت واسم داد بزنه

لبت فقط اسم منا فرياد بزنه ولي ديره

بازم مياد روزي که بارون بباره

بخواهد که عشق مانا يادت بياره ولي ديره ولي ديره

نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم خالي کنم

آخه تنهام آخه تنهام

نفرین . دوست داشتن . عشق . نیستی..........

iadiazdel — Thu, 10 Aug 2006 17:48:59 GMT

نفرین به تو نفرین به همتون حالا که میخواهم به سوی تو پرواز کنم به شهر تو به

زادگاهت اما تو

نیستی به خاطر تو چه روزها و شبها به خدا التماس کردم تا ببینمت حال که همه

چیز برایم فراهم

شده تو نیستی لعنت به تو لعنت به عشقم لعنت به خودم و به روزگار

بیوفایی ............... 15/5/85

یکشنبه

iadiazdel — Thu, 10 Aug 2006 17:45:48 GMT

قلم از نگاهم سيه پوشست

بپرسي چوني و دوايت چونست

ميگويدم زنهار تو نگو فهميدم

ديريست شب اندر رگم خونست

به که باید دل بست به که شاید دل بست

iadiazdel — Fri, 04 Aug 2006 15:53:11 GMT

ای بر افراشته شدن از خاک و برگشت کسان به زمان عبدیت خاک زاد ای آفریده

شده از باد و باران

ای آفریننده در هفت روز زمین را آسمان را خاک را این طبیعت بیکران را و انسان

را این موجود

یادواره گذشته های دور ای که از نسل فرسوده بر باد و متبلور شده از خاک ای که

زنده بودنم از

برکت توست و مردنم به خواه تو ای که از پنجره امید به تو گریستن و نگاه چشمان

خیس و دیدن

گذر

زمان را پند دادن خلاف کار حال که گذر زمانه من وتو یاد بود آیندگان است و زنده

یا مردن ما

سزاوار بخشش و در آستانه ظهورت خشم را نالیدن پس چرا آفریدن ؟ پس چرا بعد

از شناخت پست

فطرتان و پتیارگان زمانه باز آفریدنت چه بود ؟ در این روزگاران که کسی یاری

نمی شناسد به که

باید

دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ سینه ها جای محبت همه از کینه پر است هیچکس

نیست که فریاد

پر

از مهر تو را گرم پاسخ گوید نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر قدمی راه

محبت پوید خط

پیشانی هر جمع خط تنهاییست همه گلچین شده امروزند در نگاه من و تو حسرت بی

فرداییست به که

باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟.17/6/84

طوفان

iadiazdel — Fri, 28 Jul 2006 12:32:32 GMT

پرنده گفت: چه بویی چه آفتابی آه دوباره پاییزآمد من به جستجوی جفت خویش

خواهم رفت پرنده ای دیگر

چرخش کنان لغزید واز ایوان خانه پرید پرنده خیلی کوچک بود آن دو خوشبخت

بودند روزی دست سرنوشت

طوفانی آورد دیگر پری برای پرواز نداشت طوفان آن دو را از هم جدا کرد حال

پرنده در قفس تنهایی خود به

یک نقطه مبهم و تاریک خیره شده و لحظات تباهی عمر خود را می گذراند 24/2/85

ماهی

iadiazdel — Fri, 28 Jul 2006 12:31:20 GMT

در ساحل عمر اگر پا نهادم دیدم گویی چو ماهی از آب

گرفته بودم جانم نه

جانی چون جستن نه شوقی چون زندگی هیچ نبود تنگ

بلورین دلم شکسته

بود موج دریا مرا گسسته بود چشمانم به ساحل خیال دوخته

شد چیزی نیافتم

جز موج های خشمگین و کف و ماهی های نا امید در

ساحل آنها می جستن

آنها فریاد میزدند و من اما دهانم را گویی بسته بودند دست

و پایم را قول

زنجیر کرده بودند آنها شاید امیدی داشتند آنها مانند من

نبودند به ظاهر

همه

یک جور بودیم و در قالب هم ولی هیچ کدام شاید پی به

رنج جدایی نبرده

بودند من میدانستم و دریا و ساحل که دیگر بازگشتی نیست

مانند کسی در

مرداب تاریک و عمیق شاید هم دخترکی خفته در دهان

دیوی بیدار من

میدانستم که دیگر امیدی نیست راهی نیست باید ساختن را

آموخت باید

سازش را مانند سرودی آواز کرد 85/1/21

بی شرمان

iadiazdel — Sun, 09 Jul 2006 08:42:18 GMT

ای خدااااااااااااااااااااااااااا کجایی کجایی کجایی ببینی که چه بی شرم شدن مردمی که

دم از انسانیت میزنند خسته

شدم اصلا میخوام بگم که خودم کردم که لعنت بر خودم باد همین . اگه ما آدما

ارزش خودمونو بدونیم هیچ اتفاق

دور

از زهنی پیش نمیاد دیگه کسی شرم از گفتن کفر ندارد دیگه کسی از

گفتن ............... شرم نمیکنه چشماشون

شده

اینهو روباه مکار که با چرب زبونی میخوان هرچه زودتر شکار کنند بیچاره اون

طعمه که نمیدونه چه آسون اسیر

دشمن شده حالا اون فکر میکنه که روباه عاشقشه میخواد خودشو لوس کنه میخواد

عشوه کنه میخواد بگه منم

عاشقتم

اون راست میگه اون فریبکار نیست اون زاده شده برای شکست برای طعمه شدن

در چنگال روباه صفتان اون این

سرنوشتو شاید دوست داره نداشته باشه هم باید به ناچار قبول کنه چون مضلوم

کشی رسم زمونس برای پست

فطرتان سرگرمی دیگه نمیدونم باید چی بگم از همه اون هایی که این مطلب رو

میخونن میخوام که برای آروم

شدن دل همه اونایی که مثل من دلشون شکسته بقیه این نوشترو

بنویسن .............. 17/4/85 شنبه

نجات

iadiazdel — Sun, 09 Jul 2006 08:35:18 GMT

حصار زمانه تو را در انتظار مرگ لبخند ها دیدم

خنده ام برای تو غریبه بود آری غریبه زندانی حصار

تو روح

غریب توست تا اوج میکشاند فریاد خویش را می

جوید این غریب هم زاد خویش را با شتاب فراوان به

کجا

میبری

به گوری هراسناک با پنجه های خونین می خراشی

دیوار گور را در آرزویی که کسی شاید ز تنگنا راه

عبور را

در حصار سنگی عمر دراز تو تنها راه گزیند هیچ

کس را بیگانه تر از خود ندیده یک روح آشنا که بداند

زبان او

هرگز ندیده اینجا زندگیست منزلگه غربت و تنهایی

برای او آسوده تر آن دم است که از این حصار تنگ

پرواز

کند آن زمان که مرگ پنجه های خود را به دامن من

انداخت به این حصار فولادین در را به روی مرغ

قفس باز

میکند یار شاید که من مرده باشم و جفت خسته روح

آسوده زندگانی خویش را آغاز کند .22/10/84

رها

iadiazdel — Fri, 07 Jul 2006 09:45:25 GMT

رها شدم رها ازآنکه بوی پلیدی

بود رها از آنکه نامرد بود حریص

بود ظالم بود رها شدم ورها کردم

خود را از چنگال ستمکارش دیگر

ترسی برای نوشتن ندارم چون

دیگر نیست که بخواند و بزند مرا

دیگر نیست که با لحن تمسخر

آمیزش خار کند مرا بشکند مرا او

رفت

ولی سرنوشت شوم من همچنان

باقیست او تنها نیست که مرا آتش

میزند این خاطرات فریبنده اوست

چهره ای آرام داشت در میان

مردمان عاشقترین در میان

مردمان ظاهر بین مردی بزرگ

در کنار

من ولی از مردمان بیگانه تر پست

تر بیمایه تر نامردتر در میان

دوستان عاقل ترین در کنار من

ولی دیوانه بود . کاش او دیوانه

بود دیوانه بود..............85/2/28