نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم کنده کنم آخه تنهام

رفتي مونده يادگاريات

مرغ عشق مونده بي قراريات آخه تنهام

روزگار من ديگه به پاي اون تباه شده

رنگ عشق ما ديگه تيره شده سياه شده

ديگه تا آخره عمر تنهاي تنها مي مونم

اون که ياره من بوده رفته و بي وفا شده

يک روز مياد دلت واسم داد بزنه

لبت فقط اسم منا فرياد بزنه ولي ديره

بازم مياد روزي که بارون بباره

بخواهد که عشق مانا يادت بياره ولي ديره ولي ديره

نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم خالي کنم

شده تو نیستی لعنت به تو لعنت به عشقم لعنت به خودم و به روزگار

بیوفایی ............... 15/5/85

بپرسي چوني و دوايت چونست

ميگويدم زنهار تو نگو فهميدم

ديريست شب اندر رگم خونست

ای بر افراشته شدن از خاک و برگشت کسان به زمان عبدیت خاک زاد ای آفریده

 شده از باد و باران

و

ای آفریننده در هفت روز زمین را آسمان را خاک را این طبیعت بیکران را و انسان

 را این موجود

یادواره گذشته های دور ای که از نسل فرسوده بر باد و متبلور شده از خاک ای که

زنده بودنم از

برکت توست و مردنم به خواه تو ای که از پنجره امید به تو گریستن و نگاه چشمان

خیس و دیدن

گذر

زمان را پند دادن خلاف کار حال که گذر زمانه من وتو یاد بود آیندگان است و زنده

 یا مردن ما

سزاوار بخشش و در آستانه ظهورت خشم را نالیدن پس چرا آفریدن ؟ پس چرا بعد

 از شناخت پست

فطرتان و پتیارگان زمانه باز آفریدنت چه بود ؟ در این روزگاران که کسی یاری

نمی شناسد به که

باید

دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ سینه ها جای محبت همه از کینه پر است هیچکس

نیست که فریاد

پر

از مهر تو را گرم پاسخ گوید نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر قدمی راه

 محبت پوید خط

پیشانی هر جمع خط تنهاییست همه گلچین شده امروزند در نگاه من و تو حسرت بی

 فرداییست به که

باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟.17/6/84

یک نقطه مبهم و تاریک خیره شده و لحظات تباهی عمر خود را می گذراند 24/2/85