نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم کنده کنم آخه تنهام

رفتي مونده يادگاريات

مرغ عشق مونده بي قراريات آخه تنهام

روزگار من ديگه به پاي اون تباه شده

رنگ عشق ما ديگه تيره شده سياه شده

ديگه تا آخره عمر تنهاي تنها مي مونم

اون که ياره من بوده رفته و بي وفا شده

يک روز مياد دلت واسم داد بزنه

لبت فقط اسم منا فرياد بزنه ولي ديره

بازم مياد روزي که بارون بباره

بخواهد که عشق مانا يادت بياره ولي ديره ولي ديره

نمي تونم نمي تونم خنده کنم

دلما از غصه و غم خالي کنم

شده تو نیستی لعنت به تو لعنت به عشقم لعنت به خودم و به روزگار

بیوفایی ............... 15/5/85

بپرسي چوني و دوايت چونست

ميگويدم زنهار تو نگو فهميدم

ديريست شب اندر رگم خونست

ای بر افراشته شدن از خاک و برگشت کسان به زمان عبدیت خاک زاد ای آفریده

 شده از باد و باران

و

ای آفریننده در هفت روز زمین را آسمان را خاک را این طبیعت بیکران را و انسان

 را این موجود

یادواره گذشته های دور ای که از نسل فرسوده بر باد و متبلور شده از خاک ای که

زنده بودنم از

برکت توست و مردنم به خواه تو ای که از پنجره امید به تو گریستن و نگاه چشمان

خیس و دیدن

گذر

زمان را پند دادن خلاف کار حال که گذر زمانه من وتو یاد بود آیندگان است و زنده

 یا مردن ما

سزاوار بخشش و در آستانه ظهورت خشم را نالیدن پس چرا آفریدن ؟ پس چرا بعد

 از شناخت پست

فطرتان و پتیارگان زمانه باز آفریدنت چه بود ؟ در این روزگاران که کسی یاری

نمی شناسد به که

باید

دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ سینه ها جای محبت همه از کینه پر است هیچکس

نیست که فریاد

پر

از مهر تو را گرم پاسخ گوید نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر قدمی راه

 محبت پوید خط

پیشانی هر جمع خط تنهاییست همه گلچین شده امروزند در نگاه من و تو حسرت بی

 فرداییست به که

باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟.17/6/84

یک نقطه مبهم و تاریک خیره شده و لحظات تباهی عمر خود را می گذراند 24/2/85

حصار زمانه تو را در انتظار مرگ لبخند ها دیدم

خنده ام برای تو غریبه بود آری غریبه زندانی حصار

 تو روح

غریب توست تا اوج میکشاند فریاد خویش را می

جوید این غریب هم زاد خویش را با شتاب فراوان به

کجا

میبری

به گوری هراسناک با پنجه های خونین می خراشی

دیوار گور را در آرزویی که کسی شاید ز تنگنا راه

عبور را

در حصار سنگی عمر دراز تو تنها راه گزیند هیچ

کس را بیگانه تر از خود ندیده یک روح آشنا که بداند

 زبان او

هرگز ندیده اینجا زندگیست منزلگه غربت و تنهایی

برای او آسوده تر آن دم است که از این حصار تنگ

 پرواز

کند آن زمان که مرگ پنجه های خود را به دامن من

 انداخت به این حصار فولادین در را به روی مرغ

قفس باز

میکند یار شاید که من مرده باشم و جفت خسته روح

آسوده زندگانی خویش را آغاز کند .22/10/84

جریانی آبی که از گذشته های من آمده و حال در

مردابی جمع شده تا مرا در خود غرق کند تا مرا بکشد

 او

می گوید دوستت دارم او می گوید عشق تو برایم

نجوای شعر نوست ولی آیا خدایا چه کنم که او می داند

 من کیم

 خواند چرا خدایا..؟85/4/7

با پرچم هایی که بر افراشته شده از خاک زمین ریشه

اش ایمان و عشق اسم گل را گل بوسه ها

عشق را در آن آفریدیم گلی خواهم ساخت ای عشق من

 فقط عاشقم باش گلها را خواهیم کاشت در گلدان های

خسته ام خسته یک عمرزجه زدن   از روزهای سخت زندگی خسته

از نامردمان  شیطان  پرست  خسته  از نفرینهای

پشت به سر و سرزنشهای  مردم  رفتنی  در کار نیست وتمام شدنی

 نیست  وبا ید کشید  این   خود  نفرین شدن است

وباید ساخت با این همه سختی   کشیدم  خط زندگی را  با قلم سفید و 

تسلیت  گفتنم به سیاهی  شب  زیبا  دیدم  زندگی

 را وبازگشتم به دنیا  ودیدم ولی نبود نفرینی و آهی بر پشت  به سر

 نبود آن همه سختی اگر هم بود زیبا بود زیبا

بود .84/6/11  ساعت  1:00  بامداد

قرار  گرفته   باشد   من   بهار   ۲۰   ساله   هستم   و   عاشق  

هنرهای  تجسمی  از  جمله  نقاشی  در   ماه  اردیبهشت   نمایشگاهی

 زدم  که  به  لطف  مردم  هنر  دوستم   بازدید  کننده  زیادی داشت   من 

 دوستان  زیادی  دارم  که  جا  داره  از همشون  تشکر  کنم   اولین 

 دوستانم   خوانواده  عزیزم   و  بعد   دختر عموی  نازم  که  خیلی 

دوسش  دارم   {  شیوا  }   سمیرا   و  دختر  خاله  عزیزم  {  معصومه  } 

  {  آزاده  }   {  علیرضا }  که خیلی  کمکم  کرد........

دوست داشتن کساني که دوستمان مي‌دارند کار بزرگي نيست، مهم آن است آنهايي را که ما را دوست ندارند، دوست بداريم نوشته علی رضا

کاش میشد  این عشق را با  قلم استوار و عمود عشق بر کاغذ

نوشت  نه  با قلم  شک و تردید  و لرزان  افق  خطوط

بی پایان کاغذ و ای کاش  تمام کاغذها  با خط کج کشیده میشد

 تا روزی  به آستانه این عشق به هم رسند و ای

 نوشته ها  ازنوشتن عشق منو باد هیچگاه خسته نشو و بنویس

 تا تمام   مرکبات  دنیا  برایمان  فدا شوند  و این

 عشق را  با رنگ  آبی بنویس  نه به خاطر  زندگی پر موج

 اقیانوس  وحشی  که به سخره های  کوچک  خاتمه

میدهد پس رنگی از رنگ آبی  آبی لاجوردی موجهای زندگیم

مانند آسمان  ابری  همیشه   با خورشیدی   که  با

 عشقمان  به رنگ  آبی  در  آوردیم  همیشه  آرام  باشد تقدیم به دوست خوبم که سالهاست ندیدمش..............1383/5/27  

این شعرا سروده ی خودمه.امیدوارم خوشتون بیاد.

از دختر عمو ی عزیزم هم تشکر میکنم که من تو ساخت وبلاک کمک کرد

شب

 نیست

بلکه قمار

 است

درد نیست

بلکه خنجر است    مرد

نیست آنکه نامرد است   زن نیست آنکه بوی

 از نجابت نبرده   مست نیست آنکه جام

می ندیده

   آه نیست بلکه ناله است   راز نیست بلکه

نهان است   مرد نیست آنکه نامرد است  زن

نیست آنکه بویی از نجابت نبرده    پاک

نیست آنکه بویی از طهارت نبرده   روزی

 نیست

بلکه همه تاریکیست  

                   چراغی نیست برای قلب های

 به کفر آمیخته                                راهی نیست برای مردان و زنان پست

 بلکه همه وحشت است

                 کفر است                                                          حرام است

        شب خوابیدن و برنخواستن است                                                  ظلمت است                                                               ظلمت...........  .84/10/25 ساعت 11:15                                                             

ای عشق تابستانی و صادقانه

 من صداقتت کودکانه بود با

تو زندگیم بوی طراوت گرفت

 من در سکوت خلوت شبهای

 خویش در یاد تو مرغ خیال

 خود را به سوی تو پرواز

 میدهم همراه هر نسیمی که

 شب را فرا گرفته و تابستان

گرم را مانند شبهای بهاری

 خنک کرده به هر سویی

 میدوم نام تو را در یادم به

 زمزمه عاشقانه ای آواز

 میدهم در کنار پنجره کوچک

اتاق به بیرون به نام حضور

تو می اندیشم در صحن باغ

های جهان میخزم به شوق تا

 در شکوفه ها یا در دهان گل

 شاید در خنده های زیبای تو

 یابم نشانه ای تا بشکفم به

 روی تو درصبح نو

بهار را.......... ساعت

  12:00 شهریور ماه  84/6/25 این

 شعر را تقدیم به همه اونهایی میکنم که

 روزی امیدی در زندگی داشتند